คนอ่อนไหวที่แกล้งใจแข็ง

พี่คะ

พี่จะรู้สึกยังไง ถ้ามีใครสักคนมาบอกว่าหลงรักพี่

พี่จะมองเขายังไง ถ้าเขาบอกว่าที่ผ่านมา  เขาแอบมองพี่มาตลอด

พี่จะว่ายังไง ถ้าเขาบอกว่าพี่เท่ที่สุดในสายตาเขา

พี่จะคิดยังไง  ถ้าเขาบอกว่าเขารู้สึกดีกับน้ำใจของพี่มากๆ

พี่จะปฏิเสธความรู้สึกดีๆที่เขามีต่อพี่มั้ย

พี่จะตอบเขาว่ายังไง  อยากรู้จริงๆ

ก็คงไม่กล้าบอกหรอกนะ  ว่าคนที่เฝ้ามองพี่ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้คือฉันเอง

ไม่อยากบอกไป  เพราะไม่รู้ความรู้สึกของพี่เลย

ฉันรู้ดีนะ รู้ว่า ธรรมดา ที่เวลามีใครมารู้สึกดีด้วย  เจ้าตัวคงรู้สึกดีตอบต่อคนคนนั้น

แต่สิ่งที่ฉันเคยเจอมันไม่ใช่  พอรู้สึกดีกับใคร ก็จะเจอแต่ความรู้สึกแย่ๆเป็นสิ่งตอบแทน

ฉันก็ล้าเหมือนกัน  และไม่อยากจะมอบความรู้สึกดีกับใครๆแล้ว

บางที แม้แต่กับพี่เอง  ฉันก็ยังไม่รู้ว่าจะมอบให้ดีมั้ย

หรือควรจะเก็บไว้ในใจเหมือนกับที่ผ่านๆมา

ใครบางคนบอกกับฉันว่า ถ้าฉันบอกพี่  พี่คงดีใจแย่ 

แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจ  เลยขอเก็บไว้ก่อนดีกว่า

เอาไว้เราเจอกันวันสุดท้าย  ฉันอาจจะยอมบอกพี่ก็ได้นะ

อาจจะบอกกับตัว  หรือจะเป็นตัวหนังสือ 

เผื่ื่อว่าถ้าพี่รับไม่ได้กับความรู้สึกของฉัน พี่จะได้ไม่ลำบากใจกับการเจอหน้าฉัีนอีก

เวลานี้  ขอแค่ฉันได้มองพี่  ได้คุยกัน ได้มีวันเวลาดีๆด้วยกัน และขอให้ฉันได้เป็นลูกน้องที่โชคดีอย่างนี้ต่อไปก็พอ

ขออย่าให้มันต้องล่มลงก่อนถึงวันนั้นเลยนะคะ

ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่อึดอัด  ไม่ทำให้พี่รู้สึกแย่กับตัวฉัน  รับรองค่ะ

เคยมั้ย  ที่มีเพลงอะไรก็ไม่รู้  คุณไม่ได้อยากฟังเลย  แค่อินโทรขึ้นคุณก็เปลี่ยนหนีทุกที  เพราะไม่ใช่แนวที่คุณชอบ

แต่มีวันนึง คุณไปคาราโอเกะกับเพื่อนฝูง โดยมีคนที่คุณแอบชอบอยู่ในนั้นด้วย และคุณได้ยิน คนที่คุณแอบชอบ เขาร้องเพลงนี้  แถมร้องเพราะกว่าต้นฉบับอีก

แล้วคุณจะเปลี่ยนใจมาชอบเพลงนั้นมั้ย

สำหรับฉัน  ฉันเปลี่ยนใจทันทีอะ  แต่อาจจะไม่ทั้งหมด

ตอนนี้ฉันชอบพี่คนนึงในที่ทำงาน ได้มีโอกาสไปคาราโอเกะด้วยกันครั้งนึง เขาร้องเพลงเพราะมากเลย ตอนแรก เพื่อนบอก แต่ฉันไม่เชื่อจนได้ยินกับหู 

เพลงใจเหลือเหลือ ของ Dr. Fuu อะ  จำได้  พี่เขาร้องเพราะมากจนเพลงนั้นกลายเป็นเพลงโปรดของฉันไปเลย  แต่ฉันจะจำแต่เสียงเขานะ  เพราะมันประทับใจจริงๆ

edit @ 9 Aug 2009 19:21:25 by หญิงใหญ่

ถ้าเอ่ยถึงสแมปนี่ คนที่ไม่ค่อยได้ติดตามนักร้องญี่ปุ่นอาจจะไม่ค่อยคุ้น แต่ถ้าคนที่ติดตามละครญี่ปุ่นอาจจะพอรู้จักหนุ่มหนึ่งหน่ออยู่บ้าง  ก็วงที่มี คิมุระ ทาคุยะ หนุ่มหล่อขั้นเทพที่เล่นละครอยู่สารพัดเรื่องไงเจ้าคะ  ไม่ว่าจะเป็นอัยการสุดซ่าใน Hero  นายกรัฐมนตรีที่เท่สุดๆ ในChange  นักแข่งรถสุดเซอร์ใน Engine หรือว่านักบินหล่อเทพอย่าง Good luck  น่านละ  นายคนนี้เขาเด่นมากๆในมุมของการเป็นนักร้องวงนี้

 ถ้าจะว่ากันตามจริงแล้วเนี่ย หญิงใหญ่ก็คงไม่มีวันรู้จักหนุ่มๆพวกนี้แน่ๆ  เพราะแต่ไหนแต่ไรไม่เคยสนใจดาราต่างประเทศ  ที่บ้าๆบอๆ อยู่ตลอดศกนี่  ดาราบ้านเราทั้งน้าน ถ้าไม่ใช่เพราะโดนท่านลุงจับส่งไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น  หญิงใหญ่คงไม่มีวันได้รู้ว่าจะมีนักร้องที่ขลังสุดๆอยู่ในโลกนี้ด้วย

ถ้าบอกว่าขลังนี่  คนที่ไม่ได้ติดตามนักร้องญี่ปุ่นก็จะแปลกใจอีกเช่นกันว่ามันขลังยังไงหว่า  ก็หญิงใหญ่ไม่เคยเห็นนักร้องวงไหนที่มีผลงานออกมาสู่สายตา(และโสตประสาท)ฝูงชนได้นานถึงขนาดนี้  เกือบ 20 ปีเลยนะคะ ท่านผู้อ่านขา ใครจะว่าหญิงใหญ่เชยก็ยอมค่ะ  เพราะอาจจะเคยมีคนที่ดังยาวนานขนาดนี้ก็ได้ (ก็คงจะป๋าเบิร์ดบ้านเรากับไมเคิลแจ็คสัน เมืองมะกันเขาละมั้ง ถ้าให้เดา  หุหุ)

แรกทีเดียว ตอนก่อนไปญี่ปุ่น  สาบานได้ว่าหญิงใหญ่ไม่รู้จักจริงๆค่ะ นักร้องวงนี้  ไม่รู้จักแม้กระทั่งคิมุระ สุดหล่อนั่นเลยสักกะติ๊ด เพราะไม่เคยได้ดูละครญี่ปุ่นเลย  พอจะได้ดูก็ไม่เคยเห็นหน้าอีก ก็คิดดูเหอะ  หญิงใหญ่ดูเป็นแต่โดเรมอนอะ  สิ่งมีชีวิตที่มีตัวตนจริงๆในญี่ปุ่นที่หญิงใหญ่รู้จักก็มีแค่ทักกี้ค่ะ ทักกี้คนเดียวเลยมั้งเท่าที่จำได้ พอรู้ว่าจะได้ไปญี่ปุ่นก็เต้นเร่าๆจะไปเจอทักกี้ท่าเดียว  แนวร่วมเราก็เอามั่ง  ฝากจุ๊บทักกี้ด้วย(แหม  ยังกะจะได้เจอง่ายๆงั้นแหละ)

พอไปถึงปั๊บ  ด้วยความที่มัวตื่นเต้นกับบ้านเมืองเขา  ทักกี้เลยหายไปจากสมองได้พักใหญ่ๆ เอาแต่ดูวิวซะตาโตเป็นไข่ห่าน พอเริ่มเรียนก็เรียนซะหน้าดำคร่ำเครียด  แล้วก็ดันไปปิ๊งนักฟุตบอลทีมชาติบ้านเขาอีก  คราวนี้ทักกี้เลยหายไปเป็นการถาวร  วันๆนึงพอเลิกเรียนเสร็จปุ๊บ  แล่นไปฮาราจุกุเลย  เพื่อจะไปร้านขายรูปดารา ดูรูปชินจิ โอโนะ เบอร์ 18 ค่ะ แต่ไม่รู้เป็นไง  สงสัยดวงไม่สมพงษ์กับนีกกีฬาสักเท่าไหร่(แบบว่าไม่ชินกับเรื่องกีฬาด้วยอะ  ชินกับนักร้องมากกว่า)กำลังดูรูปชินจิอยู่แค่แว้บเดียว  สายตาก็หันไปจ๊ะเอ๋กับรูปห้าหนุ่มสแมปที่แขวนอยู่อีกด้าน  ตอนนั้นไม่รู้จักใครเล้ย  รู้จักแต่เพลง เพราะอาจารย์เอามาเปิดให้ฟังตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน ก็เออ เพลงเพราะดี นักร้องนี่ไม่รู้ใครร้อง แต่ถ้าคุ้นที่สุดคงเป็นนายหัวฟูที่หน้าคล้ายๆพี่ปู แบล็คเฮด  เพราะรายนั้นออกเกมโชว์บ่อย  เคยนั่งดูทีวีอยู่ จำได้  อ๋อ นายคนนี้อยู่วงนี้หรอกรึ โอเค รับแซ่บ ต่อมาอีกแป๊บใหญ่ๆ เพื่อนซี้เราก็จะชอบพูดถึงนายฮาโตริ เราก็ใครหว่า ชื่อเหมือนนินจาในการ์ตูนเลย เราก็เริ่มจำได้อีกคน  ต่อมาอีก  เห็นรูปนายคิมุระ เพื่อนบอกคนนี้ไง ที่เป็นพระเอกอะ ดังๆ หล่อๆอะ  เราก็ เอ้า  ไอ้หมอนี่ด้วยเหรอ  อยู่ในวงนั้นเหมือนกันนี่ ก็โอเค จำได้สามคนแระ  แต่อีกสองคนนี่ทำยังไง้ก็จำไม่ได้ ไม่เคยเห็นหน้า จริงๆนะ  ชื่อก็จำไม่ได้เลย

เวลาผ่านไป เราก็ยังเดินเล่นที่ฮาราจุกุบ่อยๆเหมือนเดิม  จนวันที่เราเดินผ่านเลยร้านรูปดาราไปหยุดยืนอยู่ที่ร้่านขายตั๋วคอนเสริ์ต มันมีเทปคอนเสิร์ตฉายอยู่ที่หน้าร้าน เราก็มอง มันเป็นช่วงที่คอนเสิร์ตจบแล้วละ  แต่เพราะความที่นักร้องยังเล่นน้ำอยู่ก็เลยยังฉายภาพไปเรื่อยๆ  เห็นคนห้าคนกำลังเล่นน้ำกันอย่างเมามัน  เอาน้ำสาดกันท่วมเวที แล้วยังถือไมค์ร้องเพลง(ก็ระหว่างที่ดูยังนึกในใจ  ไฟมันไม่ช้อตมั่งเลยรึไงวะ)  มีคนนึงผอม ขี้ก้างโคตรๆ  ผมยาวประบ่าเหมือนผู้หญิง ใส่กางเกงในสีขาว  ที่เด็ดก็คือก้นกางเกงในเป็นลายอุนจิสีเหลืองๆ  อีตานี่ทำท่าบ้าๆบอๆ ซึ่งเราดูแล้วยิ้ม  ชอบอะ  นายคนนี้มันบ้าดี

หลังจากนั้นก็พอจะเริ่มชอบแล้วนะ จะซื้อเพลงมาฟังเยอะหน่อย และรู้สึกจะเป็นของวงนี้ซะเยอะ ซื้อเป็นซิิงเกิ้ลก็เก็บมาเรื่อยๆ จนมีอัลบั้มนึง  ปกข้างในมันเก๋ดี ด้านหลังเนื้อร้องจะมีรูปอยู่ด้วย  แหม  ไปถ่ายที่เรือยอร์ช ซะด้วย  แต่ละคนก็น่ารักนะ  โดยเฉพาะอีตาเสื้อแขนกุดสีน้ำเงิน  ผมสยายประบ่าคนนั้น ใส่แว่นดำ  เท่มากกกกก  เหมือนพี่ศักดา วงอินคาเลย  ปิ๊งอะ ดูไปดูมา เจออีกรูป  เห็นเขาเล่นวิดิโอเกมกะเพื่อนอีกคนในวง  เขายิ้มน่ารักกกกกซะไม่มี มองอีกที  เฮ้ย  อีตาก้นอุนจิคนนั้นนี่ ใช่เลย จำได้แล้ว  เลยกลายเป็นคนโปรดเราไปเลย  แบบว่าไม่หล่อ แต่กรี๊ีดคนนี้มากกว่าใครๆ

ตอนนั้นประจวบเหมาะนิดนึง ตรงที่ผู้จัดการร้านที่เราทำงานอยู่น่ะ  เขาเป็นแฟนคลับวงนี้มาก่อน เขาก็รู้ดิว่ารายละเอียดของแต่ละคนเป็นไง  เป็นช่วงที่เราไปสืบมาจนรู้แล้ว  เฮ้ย รู้ชื่อแล้ว ชื่อนี้ Nakai Masahiro โห  ชิื่อก็โคตรเท่เลยคับ พี่น้อง  ก็คุยกะพี่เขา  เอารูปให้ดู  เนี่ย พี่ หนูชอบคนนี้อะ  เขาก็ว่าเอ้า  เหรอ  ชอบคนนี้เหรอ นาไกคุงอะนะ  ไม่ได้ชอบโกโร่เหรอ คงประมาณว่าโกโร่หน้าหวาน หล่อกว่า  พี่เขาเลยนึกว่าเราชอบคนนั้นมั้ง  เราก็ว่าก็ชอบทุกคนแหละพี่  โกโร่ก็หล่อ น่ารักดี แต่ชอบคนนี้มากกว่า  เขาเลยเล่าว่า นาไกคุงคนที่เราชอบที่สุดน่ะ  มีความสามารถเยอะนะ  เป็นหัวหน้าวงด้วยละ  มันจะมีรายการคืนวันจันทร์ที่ทำกับข้าว รายนี้เขาก็เป็นพิธีกร  แล้วก็มีรายการอื่นด้วย เก่งมาก  เป็นรายได้อันดับหนึ่งของวงเลยนะ

เราพอได้ฟังนะ กรี๊ดดดด  ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองจะตาแหลม ตาถึงได้ขนาดนี้เลยอะ  ที่ผ่านมาเรานึกว่านายคิมุระนั่นเป็นหัวหน้าวงนะเนี่ย แล้วคิดว่าคงจะรวยที่สุดเพราะเห็นรับละคร รับถ่ายแบบไม่อั้น ดูเหมือนงานจะเยอะกว่าคนโปรดของเราซะอีก หลังจากนี้ก็ตามดูตลอด รายการทำกับข้าว  รายการตลกบ่ายวันอังคาร วาไรตี้โชว์คืนวันพุธ แล้วก็รายการเพลงเย็นวันพฤหัส  ทอล์คโชว์คืนวันศุกร์  แล้วก็เกมโชว์คืนวันอาทิตย์ โอ้ววว  อาทิตย์นึงมี 7 วัน  รายการเขาก็ปาไป 6วันแล้วอะ  เชื่อแล้วว่ารายนี้เขารายได้อันดับหนึ่งในวง แถมพี่ผจก.ยังบอกว่าเขานิสัยดีมากๆอีก ก็อตตตต นีเราเจอเพชรเม็ดงามเลยเหรอเนี่ย  แค่นี้แหละ  คลั่งนาไกคุงตลอดลมหายใจ  ตามเก็บรูป ตามดูละคร ตามฟังเพลง  บ้าไปเลย  รูมเมทเราก็ขำ  ไม่เคยเห็นใครคลั่งดาราแล้วบ้าขนาดเราเลยมั้ง  ชนิดใครว่านาไกคุงไม่ได้เลยนะ  เราออกรับ แก้ต่างแทนตลอด

แต่ถึงจะรักนาไกที่สุดในวง  ก็ใช่ว่าจะไม่สนคนอื่นนะ  อย่างที่บอก  ชอบทุกคน  แต่รักนาไกคุงที่สุดอะ  อยากเจออะ  อยากเห็นตัวเป็นๆ  แต่ก็นะ  ข่าวร้าย  เพราะพี่ๆที่อยู่มานานเล่าว่า  ดาราที่นี่ ใช่ว่าจะเจอกันง่ายๆนะยะ  เก็บตัวยิ่งกว่าดาราบ้านเราอีก  ไปไหนที การ์ดคุมเป็นโขยง  ซี้ซั้วเดินเข้าไป เดี๋ยวโดนถีบออกมา  แล้วขอลายเซ็นก้ไม่ได้ ขอถ่ายรุปก็ไม่ได้  โห มันยากเย็นขนาดนั้นเลยเหรอว้า  จ๋อยเลยกรู

edit @ 29 Aug 2009 13:52:37 by หญิงใหญ่